IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen




 

Deel | 
 

 Lost in the Factory

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Lost in the Factory   za apr 21, 2012 5:05 pm



Voorzichtig gluurde de kleine Cyndaquil tussen de kapotte generatoren door. Het was niet de bedoeling geweest om hier terecht te komen. Waarschijnlijk mocht ze hier niet eens zijn. Toestemming was echter nooit een probleem voor de Cyndaquil. Meestal wist ze ongezien weer terug te keren en anders zou haar moeder haar vergeven. Ze was tenslotte nooit echt in de problemen geraakt en dat was ze nu ook niet van plan te doen.
Ze zag geen gevaar. Een Voltorb rolde langzaam voorbij in een ander gangpad, maar hij scheen haar niet door te hebben. Ze rende vlug de hoek om, haastig om haar heen kijkend, zorgend dat niemand haar op zou merken. De fabriek zat vol met Pokemon, voornamelijk elektrisch en ook enkele spook pokemon. Angel was echter niet bang voor ze. Natuurlijk vond ze het spannend om hier te zijn, om te proberen niet gezien te worden zelfs al verwachtte ze dat de enige pokemon die haar echt wat aan zouden doen Voltorb en Electrode zouden zijn. Maar daar hield ze van: Adrenaline. Het kon haar niet spannend genoeg zijn. Ze vond het heerlijk om haar hart in haar keel te voelen kloppen. Ze had vanaf het moment dat ze uit het ei kwam een enorme hoeveelheid energie gehad en maakte daar ook gebruik van.
Angel staakte haar pas. Ze had een gangpad gepasseerd en stond nu naast een generator die er niet eens zo slecht aan toe scheen te zijn. Hij was weliswaar bedekt door stof en spinnenwebben, maar dat was alles. Angel verwachtte zelfs dat hij het nog deed als hij op de juiste manier aangesloten werd.
De Cyndaquil was verward. Ze wist zeker dat ze van deze kant kwam. Waarom was de uitweg hier niet? Ze rende nog wat verder, maar vond niet veel waar ze iets aan had. Er was wel een deur waar mogelijk iets interessants achter lag, maar ze wist zeker dat ze niet door een deur was gekomen om in de ruimte met generatoren te komen. Hoewel ze zich niet bedreigd voelde vond ze het wel zo fijn om te weten hoe ze hier weer weg kwam. Gewoon, voor het geval er iets mis ging. Ze wilde zich omdraaien en de deur achter zich laten, maar haar avontuurlijke instinct hield haar tegen. Ze moest zien wat er achter de deur gebeurde!
Behendig sprong ze bij de deur omhoog en ging ze aan de deurklink hangen. De deuren die mensen maakten waren niet moeilijk te openen. Je moest gewoon logisch nadenken. Ze liet zich weer op de grond vallen en liep op vier poten door de kier die tussen deur en kozijn was ontstaan.
De kamer was niet bijzonder interessant. Er stond een bureau met een vreemd soort computer er op, een kapotte stoel en een lampenpoot. Angel was verward. Ze wist nog net wat een tafel en een stoel waren, maar de lampenpoot, die voor haar gewoon een vreemd uitziende stok was, begreep ze niet. Behendig klom ze op de stoel, om zich hogerop te krijgen, op het bureau. Er lag een raar ding met allemaal stukjes die ze kon indrukken. Het doel er van begreep ze absoluut niet. Haar blik viel net op een raam toen ze een zoemend geluid hoorde. Een Magnemite zweefde langzaam de kamer in en spotte de Cyndaquil op het bureau. Enkele tellen staarden de twee elkaar aan. Toen besloot de Magnemite dat Angel een inbreker was en viel hij aan met een Sonicboom. Angel gilde, sprong nog net op tijd van de tafel af, die versplinterd werd. Ze landde onhandig, maakte er een koprol van, probeerde toen de Magnemite weer in het vizier te krijgen en vuurde een Ember af. Haar moeder had haar verteld dat Magnemite ook staal type was, en daarom niet goed tegen vuur aanvallen kon. Deze Magnemite wist helaas haar aanval te ontwijken en viel opnieuw aan met Sonicboom.
Angel rende zo snel ze kon weg. Langs de op een kier open staande deur, langs de nog redelijk intacte generator en alle kapotte generatoren. Waar ze heen rende wist ze niet, maar ze zou niet stoppen, wetend dat de Magnemite haar dan weer zou aanvallen. Toch zou ze dit niet voor altijd vol kunnen houden. Ze liet zich expres vallen, schoof een stukje over haar buik en draaide zich behendig om, om een tweede Ember op de Magnemite af te vuren. De Pokemon leek niet onder de indruk van haar strakke bewegingen. In tegendeel, hij deed er een Sonicboom tegenin en wist bijna alle kleine vlammetjes te elimineren. Diezelfde Sonicboom wist zelfs Angel uit balans te brengen, zodat ze echt viel. Ze krabbelde op haar rug, klaar om nog een laatste tegenaanval te doen toen ze vanuit haar ooghoek een Voltorb voorbij zag rollen. Meestal hield ze meer van directe aanvallen naar haar tegenstander, maar nu had ze geen keus – ze vuurde Ember af op de Voltorb. Niet alleen zorgde dit voor lichte verwarring bij de Magnemite, de Voltorb werd razend en maakte zich klaar om te ontploffen. In die tijd wist Angel zich om te keren en razendsnel weg te rennen. De Magnemite zag de ontploffing niet aankomen en werd volop geraakt. Angel wist nog net op tijd achter een generator te gaan liggen. De fabriek werd gevuld met rook en vuil van de ontploffing. Angel hijgde heftig. Niet alleen was ze doodop van het harde rennen, ze was nu toch wel een beetje bang. Ze wist dat ze het gehaald had, maar net op het nippertje. Ze kon nu beter terugkeren naar die kamer met het raam en een poging doen naar buiten te glippen. Zolang de rook nog in het gebouw hing kon ze ongezien wegkomen. Ze ademde een maal diep in en uit en verliet toen haar schuilplaats achter de generator. Ze wist waar ze heen moest. Ze kon niet veel zien, maar net genoeg om haar weg te vinden. Ze had het juiste gangpad al bereikt, zette een laatste sprint in en –boem! Rende tegen een andere Pokemon aan. Ze drukte zich plat tegen de grond aan, bereid voor een tweede explosie, die echter op zich scheen te laten wachten..

Note;; Alleen met toestemming C=
1022 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan

avatar

Vrouw Aantal berichten : 541
Leeftijd : 25
Registration date : 16-05-09

Over je pokemon
Leeftijd: 25
Status: Gezond
Partner: Never trust, never tell

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   zo jun 03, 2012 12:59 am


Een machtige poot zette zich op de met mensenhanden gemaakte vloer. Kleine stofwolkjes dwarrelden omhoog en Rowan staarde even naar de rond tollende stofdeeltjes. De fabriek, waarschijnlijk voor hem één van de meest veilige plaatsen om binnen Inciala te zijn, op de bergen na natuurlijk. Deze fabriek werd vermeden en bevreesd, enkel onwetende pokémon met een sterk gevoel van avontuur en pokémon die wisten dat ze niks te vrezen hadden kwamen hier. Lange tijd was de fabriek compleet verlaten geweest, wat de nodige spookpokémon had aangetrokken. Toen enkele generator eenmaal begonnen te lekken werden ook veel elektrische types hiertoe aangetrokken. Rowan had het nooit begrepen, het was niet alsof deze locatie nu echt zoveel charme bevatte. Afgebrokkelde, stenen muren, verroeste ijzeren steunbalken, vergane generator en rottende kabels. Werkelijk, wat er nou zo fijn aan deze plek? Rowan liep een paar passen verder en hoorde toen zijn manen knetteren. Hij zuchtte lichtelijk geďrriteerd. Fantastisch, door de verzameling generatoren en hoge aantal elektrische types leken zijn manen zich overmatig op te laden. Hij was erg blij geweest toen hij dit probleem eindelijk onder controle had gehad, maar zijn oude kwaal speelde soms nog op.

Langzaam liep de grote Luxray door het pand. Hij was niet bang voor de pokémon die hier leefden. Veel van hun zochten hem echter op vanwege zijn geladen manen. Een Magnimite kwam wel erg dichtbij zweven en probeerde met één van zijn magneten Rowan’s manen aan te raken. De leeuw trok zijn bovenlip of en gromde diep. De Magnemite schrok zichtbaar en zoefde er weer vandoor. Rowan zuchtte en schudde zijn hoofd. Magnemite hadden werkelijk het brein ter grootte van een pinda. Nuttig in grote aantallen, maar afzonderlijk vrijwel onschadelijk. Hij liep door, zijn gloeiende, gele ogen gleden over de attributen die nog altijd overal verspreid lagen. Verroeste bakken met gereedschap, gebroken stoelen, laaghangende kabels. Alles leek triest, verlaten en straalde vergane glorie uit. Hij snoof geringschattend, maar moest dat bekopen met een luide nies. Dat verdraaide stof ook.. Eigenlijk had hij er wel weer genoeg van. Hij zou hier niet vinden wat hij zocht.

De Luxray opende nog enkele deuren, maar geen van de aanwezige pokémon leken echt veel belovend. Dus zette hij koers naar de uitgang. Zijn passen waren berekend en zelfverzekerd, het waren de passen van een Pokémon die niks te vrezen had behalve de grootste krachten van dit land. Logisch, want hij was immers zelf één van die krachten. Er leken maar weinig pokémon te zijn die zich met hem konden meten.
Zijn gedachten werden opgeschrikt door een enorme explosie. Hij hief zijn kop en knipperde eenmaal snel met zijn oogleden. Zijn ogen werden roodgloeiend en Rowan keek dwars door de eerste lagen generatoren. Zijn blik viel op een Voltorb die waarschijnlijk de explosie veroorzaakt had. Zijn blik keek ook dwars door het opgewaaide stof, dus het was niet erg moeilijk om de twee andere gedaanten te ontwaren. Een uitgetelde Magnemite en .. een Cyndaquil! Rowan maakte een verrast geluidje en bleef de pokémon volgen met zijn blik. Tot zijn genoegen kwam de Cyndaquil zijn kant op. Toen ze door zijn gang stoof knipperde hij nogmaals met zijn ogen zodat deze weer normaal werden. Eigenlijk had hij verwacht dat de kleine pokémon op de rem zou gaan bij het zien van zijn aanzienlijke gestalte, maar ze leek hem totaal niet te zien. Met een klap beukte de Cyndaquil tegen zijn scheenbenen, maar Rowan liet niet blijken dat hij de impact gevoeld had. Zijn felle, gele ogen richtten zich naar beneden en zijn rechter wenkbrauw rees de hoogte in. “Zo zo, wat hebben we hier?” zei hij zacht. Angel de Cyndaquil. Een dochter van Shadow en Evening die hem zo in de armen rende. Het moest wel zijn geluksdag zijn.

OOC: Sorry dat het zo lang duurde!


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://ccdragon-93.deviantart.com/
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   ma jun 04, 2012 12:59 am



Geen explosie. Geen schokken, geen pijn, zelfs geen kwade kreten dat de kleine Cyndaquil beter moest uitkijken waar ze heen ging. Alleen een zacht gemompel wat Angel niet goed kon verstaan. Voorzichtig tilde ze haar kop weer op, om haar blik te richten op een enorme katachtige Pokémon. Ze wist niet zeker of ze zich geďntimideerd moest voelen, of tegen deze Pokémon op moest kijken. Als haar oogjes niet gesloten waren geweest zoals bij elke Cyndaquil, waren ze zeker groot geweest van bewondering. Hoewel de Pokémon voor haar best eng was, straalde hij kracht uit. Ze had geen verstand van Pokémon soorten, maar was er zeker van dat hij al geëvolueerd was. Evolutie was altijd iets wat Angel bewonderde. Ze wilde weten hoe het voelde, hoe het was om groter en sterker te zijn. Bovendien wilde ze op haar vader lijken. Een lang, lenig lichaam en zulke mooie, grote, rode ogen.. Ze had haar reflectie wel eens in water gezien en vroeg zich dan af welke kleur haar ogen waren. Wie weet had ze wel een andere kleur ogen dan haar vader. De ogen van de Pokémon voor haar waren goudgeel. Zou dat normaal zijn voor zijn soort?
Angel besefte zich dat ze enkele tellen de leeuw alleen aan had zitten staren. Ze krabbelde overeind, veegde wat stof van haar vacht en keek hem toen weer aan. "Wa… Wat bent u?" vroeg ze voorzichtig. Ze mocht dan wel roekeloos zijn, ze was wel beleefd opgevoed. Tegen Pokémon die duidelijk groter of ouder waren dan zij moest ze altijd ‘u’ tegen zeggen. Tenzij ze wist dat ze dat niet wilden. Helaas was Angel nog niet zo oud, en vrij klein, dus sprak ze de meeste Pokémon maar aan met ‘u’. Ze vond het zelf te veel gedoe, maar als zij later oud was wilde ze ook met respect behandeld worden, dus deed ze het maar wel. Het kon toch niet veel kwaad, dus waarom niet..
Ze staarde nog steeds naar het wezen voor haar, haar hoofd gevuld met vragen. Zou hij belangrijk zijn in Inciala? Zou hij haar moeder of vader kennen? Was hij hier nieuw? Woonde hij in de fabriek? Angel wist niet waar ze moest beginnen. Ze zou eerst maar kijken wat hij antwoordde op haar eerste vraag. Misschien wilde hij wel helemaal niet over zichzelf praten. Misschien was hij boos en zou hij haar aanvallen! Maar dan wachtte hij daar wel lang mee. Voor de zekerheid deed Angel toch maar een stapje naar achteren. Het maakte vast niet veel uit, hij was sowieso sneller en heel veel sterker dan zij, maar het gaf haar toch een ietwat veiliger gevoel.


Note;; Geeft niet xD
441 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan

avatar

Vrouw Aantal berichten : 541
Leeftijd : 25
Registration date : 16-05-09

Over je pokemon
Leeftijd: 25
Status: Gezond
Partner: Never trust, never tell

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   zo jun 10, 2012 9:39 pm


De Cyndaquil staarde hem seconden lang aan, Rowan keek ontspannen terug. Hij vroeg zich af wat er in Angel’s hoofd omging. Zouden haar ouders verhalen hebben verteld over de grote, enge Luxray die de kindertjes kwam halen die zich slecht gedroegen? Ach, waarschijnlijk ook niet. Hoewel hij Bčta van de Guerra was geweest en Melodie had gedood had Rowan niet echt het idee dat hij werkelijk indruk had gemaakt op Shadow of Evening. Ze waren teveel bezig geweest met Akira, Amore, Music en dat ene mormel dat Amore en Riolu hadden voortgebracht. Nee, waarschijnlijk wist Angel niks over hem. Dat was juist alleen maar mooi. Shadow noch Evening zou verwachtten dat hij een nieuwe groep op zou zetten. Daarbij was dit een uitzonderlijke kans.. Hij kon de Cyndaquil nu doden. Het zou haar ouders zeker een slag toedienen, zeker omdat ze al een kind verloren waren. Oh, wat had Rowan genoten van het nieuws over Summer! Hij had de Mightyena die verantwoordelijk was geweest voor haar dood geprobeerd op te sporen, maar zijn zoektocht was tevergeefs geweest. Hij had ook maar weinig tijd gehad, elke seconde die hij doorbracht in het hart van het land was een seconden waarin hij ontdekt zou kunnen worden.

Enfin, hij zou Angel nu kunnen doden. Zijn gele ogen gleden over het kleine, zielige lichaampje van de Pokémon. Nee, nu stelde ze nog maar weinig voor. Maar als ze bleef leven zou ze een sterke strijder voor de Chiave kunnen worden. Hoewel, als hij haar nu doodde zou hij ook de wraak van Shadow en Evening over zich af roepen. Een wraak die twee keer zo zoet zou zijn, aangezien ze hem ook de dood van Summer aan zouden meten. Rowan schudde in zijn gedachten zijn hoofd. Nee, hij zou haar niet doden. Angel meenemen zou een betere optie zijn. Wanneer hij de dochter van de Chiave leiders zou gijzelen zou dat hem in een ideale positie brengen. Music’s actie tijdens het laatste gevecht had bewezen hoe waardevol een gijzelaar was. Zo’n kleine Cyndaquil kon maar weinig beginnen tegen hem en zijn groep. Daarnaast zou Shade haar in slaap kunnen houden. Shade.. Mystique! Waarom had hij daar niet eerder aan gedacht! Een gemene grijns* verspreidde zich over zijn gezicht. Ja, hij zou haar meenemen, maar ook weer vrijlaten. Hij zou Angel aan zich binden door middel van Mystique. Dit was werkelijk zijn geluksdag! Dit plaatste hem in een zeer uitzonderlijke situatie. Gezien de avontuurlijke uitstapjes van de Cyndaquil zou het niet eens al te moeilijk zijn om haar mee te krijgen.

Angel’s stem haalde hem uit zijn gedachten. "Wa… Wat bent u?" Rowan hief even zijn wenkbrauw. Onwetend klein ding. “Ik ben een Luxray. De laatste evolutie van de Shinx evolutielijn,” sprak hij kalm. Hij hield zijn hoofd een beetje schuin, een tik die hij van Houndoom had overgenomen. Zijn zwarte manen vielen soepel om zijn nek en hoofd, terwijl zijn felle, gele ogen de Cyndaquil indringend aankeken. Hoe zou hij dit eens aanpakken? “Men noemt mij Rowan en als ik het niet heel erg mis heb ben jij Angel, dochter van Shadow en Evening, erfgenaam van de Chiave.” Juist, inspelen op haar trots, haar ego. Hij kon haar waarschijnlijk gemakkelijk wijsmaken dat hij een grote fan van haar was en haar graag iets moois wilde laten zien. Iets wat hij erg koesterden, maar wat zo geheim was dat alleen hij en een vriend van hem wisten waar het lag. Dat zou haar nieuwsgierigheid wel doen aanwakkeren.

OOC: *a la Light style! *klik*.


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://ccdragon-93.deviantart.com/
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   do jul 05, 2012 11:36 pm



“Ik ben een Luxray. De laatste evolutie van de Shinx evolutielijn.” Angel staarde de Pokemon voor haar aan. Een Luxray dus? Nooit van gehoord. Ook Shinx was haar nog niet bekend, al had ze het gevoel dat ze die naam al wel eens had horen vallen. Haar ouders deden constant pogingen haar dingen bij te brengen over de Pokemon uit de omgeving, maar Angel ging veel liever zelf naar ze op zoek. Dan leerde je toch veel meer dan als je naar zo’n saai verhaal moest luisteren? Dat had Angel nu al wel bewezen: zij was er op uit gegaan, en had nu al geleerd dat de laatste evolutie van Shinx een Luxray was.

“Men noemt mij Rowan en als ik het niet heel erg mis heb ben jij Angel, dochter van Shadow en Evening, erfgenaam van de Chiave.”
Angel kon zich niet inhouden. Haar gezicht straalde met een trotse grijns en ze stond met haar kop opgeheven. Erfgename.. Daar had ze eigenlijk nooit bij stil gestaan. Het was raar om zich voor te stellen dat haar ouders de Chiave op een gegeven moment niet meer zouden leiden, al zag Angel zich zelf wel tegenover een grote groep staan. Bevelen geven, vechten tegen wie er ook maar in haar weg kwam te staan. Ze was inderdaad de erfgename en dat zou ze goed doen ook! Zeker nu ze wist dat ze al iets van bekendheid had.
“Klopt,” sprak ze, Rowan’s woorden bevestigend. Dat ze helemaal nog niet had nagedacht over het erven van de Chiave, zou ze niet laten blijken. Tenslotte was dat een detail dat absoluut geen toevoeging had aan hun gesprek.
Angel’s gedachten raasden nu zo snel als maar mogelijk was door haar kop. Wat moest ze nu zeggen? Ze begreep dat Rowan de Chiave kende, en haar ouders. Door hoe hij over haar ouders sprak, ging ze er vanuit dat hij een oude vriend of iets dergelijks was. Zou hij bij de Chiave hebben gezeten toen het nog geleid werd door Riolu en Amore? Angel had verhalen over die twee gehoord, dat het moedige en sterke leiders waren geweest, maar vonden dat het tijd was om de Chiave te verlaten. Het was Shadow, die op dat moment met Evening de ondergroep leidde, die het initiatief nam om de groep in stand te houden. Dus werd zij de leider van de groep, en sinds dien is dat zo gebleven.
Angel had in elk geval besloten dat Rowan geen kwaad kon. Hij kende haar ouders, dat was genoeg.
“Maar eerst moet ik net zo sterk worden als mijn ouders,” besloot ze te zeggen. Ze had weliswaar een groot ego, ze besefte ook prima dat ze helemaal niet zo sterk was. Van haar ouders kon ze onmogelijk een gevecht winnen. Van Rowan waarschijnlijk ook niet, als hij net zo oud of zelfs ouder was dan haar ouders.. Niet dat leeftijd veel zei over kracht. Angel had nog eigenlijk nooit iemand zien evolueren, maar ze wist zeker dat het geweldig was. Dat het geweldig voelde. Ze kon niet wachten tot ze zelf eindelijk zou evolueren. Daarom was ze ook naar de fabriek toe gegaan. Om te trainen, om eerder te evolueren. Helaas bleken de Pokemon hier iets sterker dan ze had verwacht, en eindigde het als een soort.. Verstoppertje, wat niet helemaal goed geëindigd was. Maar ze leefde nog, en hier stond ze dan, in gesprek met een Luxray, een Pokemon die ze nog nooit eerder had gezien. Dit was zeker een geslaagd uitje geweest.



Note;; Nu ben ik degene met de late reactie >3< Imma sawry ;-;
584 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan

avatar

Vrouw Aantal berichten : 541
Leeftijd : 25
Registration date : 16-05-09

Over je pokemon
Leeftijd: 25
Status: Gezond
Partner: Never trust, never tell

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   za jul 07, 2012 3:33 pm


Angels hele gezicht leek te stralen toen hij haar de erfgename van de Chiave noemde. Hij moest zich inhouden om niet zelfgenoegzaam te glimlachen. Een eenvoudig te strelen ego. Mooi, erg mooi. De kleine Cyndaquil had geen idee wat Rowan allemaal over haar en haar ouders wist. Over haar avonturen, haar broertje en zusje, de dood van Summer. Ja, Rowan was goed geďnformeerd. Daar had hij immers zijn Pokémon voor. Zijn gedachten dreven even af naar Houndoom. Elke keer als hij haar zag merkte hij dat ze moeite had met haar rol, hoe zeer ze het ook probeerde de beschermen. Het deed Rowan pijn om haar zo te zien, maar Houndoom had zichzelf in die situatie geplaatst. Ze had de Chiave de rug niet toe kunnen keren, zoals ze zo vaak eerder had gedaan. Zelfs zijn liefde had haar niet kunnen overtuigen. Een ongekende woede jegens Shadow en de Chiave barstte los in zijn lijf. Niet alleen probeerden ze het verwezenlijken van zijn droom, zijn ideale wereld te dwarsbomen, ze weerhield zijn grote liefde er ook nog eens van om zich aan zijn zijde te scharen. Ze verpestten alles. Ze noemden zichzelf goed en ruimhartig, maar Rowan wist beter. Het waren egoďstische wezens die met oogkleppen op door deze wereld wandelden. Ze haalden het hele systeem uit balans door de zwakkeren te beschermen. Sirvival of the fittest, dáár draaide het om. Wie niet kon overleven was het leven zelf niet waard.

Tegenover het feit dat Angel niet wist hoe goed hij haar kende stond dat Rowan niet wist wat Angel over hém wist. Niet bijster veel, zo te merken. “Klopt,” bevestigde Angel zijn uitspraak. Rowan glimlachte, een geforceerd gebaar, maar het kwam natuurlijk en vriendelijk over. Hoe zeer hij Angels ouders ook verachtte, hij zou haar vriendelijk moeten benaderen. Zij was de sleutel tot de dood van de Chiave en tot die van haar ouders. “Maar eerst moet ik net zo sterk worden als mijn ouders,” vervolgde de kleine Cyndaquil. Ah, zelfkennis. Ook erg bruikbaar. Rowan liet zijn kop zakken. "Oh, maar dat gaat je ook zeker lukken, kleine prinses," sprak de Luxray vleiend, terwijl hij haar aankeek met zijn felle, gele ogen. "Maar helaas denk ik dat het nog wel een tijdje zal duren," sprak hij met een spijtige stem, terwijl hij enkele passen om de Cyndaquil heen liep. Toen hij achter haar stond bracht hij zijn kop naast Angels hoofd. "Maar wat nou als ik je vertelde dat ik je kon helpen? Ik ben een groot bewonderaar van je. Het zou me een éér zijn als ik de kleine prinses van de Chiave zou kunnen helpen." Zijn stem was diep, vleiend, overtuigend. Hij speelde in op haar ego, op haar dromen, op haar verlangens. Rowan zou haar meenemen naar Mystique, goedschiks of kwaadschiks. Hij had het idee dat het dat eerste zou worden. De kleine Cyndaquil was zo goedgelovig en zo goed van vertrouwen. Waarom zou ze iets anders denken dan dat hij haar oprecht zou willen helpen?

OOC: Dat praten en lopen zie ik erg voor me in de Scar stijl Razz Ik hou zo van Rowans karakter <3

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://ccdragon-93.deviantart.com/
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   di jul 31, 2012 10:37 am



"Oh, maar dat gaat je ook zeker lukken, kleine prinses." Prinses, herhaalde Angel in gedachten. Ze voelde zich gevleid, maar tegelijkertijd verafschuwde ze dat woord. Het was zo.. Zo.. meisjesachtig. Als Angel iets niet was, was het meisjesachtig. Het kon haar niks schelen of ze er mooi uit zag of niet, of ze dik was, en ze had absoluut geen zin in al dat liefdesgedoe. Op haar leeftijd scheen het normaal te zijn voor meisjes om jongens vies te vinden, maar Angel ging juist liever met ze om dan met meisjes, omdat ze - net als zij - liever op avontuur gingen dan hun vacht lieten wassen of iets dergelijks. Nee, om aangesproken te worden als prinses, zou bijna een belediging zijn voor de avontuurlijke Cyndaquil. Het was echter de manier waarop Rowan het woord gebruikte, en zijn al eerdere erkenning voor Angel’s soort van hoge positie, dat ze besloot zich er niet al te veel van aan te trekken.
"Maar helaas denk ik dat het nog wel een tijdje zal duren," sprak Rowan. Angel snoof terwijl hij om haar heen cirkelde. Natuurlijk was dit waar. Ze was nog jong en had nog veel tijd. Toch vond ze het een gemene opmerking, vooral na al die complimenten die hij eerder gaf. Nu was ze opeens niet meer een waardige erfgename van de Chiave? Als het niet zo waar was geweest, was ze er op in gegaan. "Maar wat nou als ik je vertelde dat ik je kon helpen? Ik ben een groot bewonderaar van je. Het zou me een éér zijn als ik de kleine prinses van de Chiave zou kunnen helpen." Dit veranderde de zaak. Angel keek Rowan aandachtig aan. Ze kon niet geloven dat hij haar bewonderde. Dat klopte gewoon niet.
Aan de andere kant, wat wist zij er nou van? Bij de Chiave was ze altijd al behandeld als een gewoon lid. Een jong lid, dat wel, maar niks bijzonders verder. Leugens, bleek maar, want als het oudste kind van Shadow en Evening zou zij de Chiave krijgen als zij de groep niet meer konden leiden. Zou de rest nog meer dingen voor haar verscholen houden? Vast wel. Met de reden dat ze ‘te jong’ of ‘te onvoorspelbaar’ was. Belachelijk. Ze was nu echt dankbaar dat ze Rowan had ontmoet. Wat zou hij haar nog meer kunnen vertellen? “Dan.. zou ik u vragen om meer te vertellen,” sprak Angel. Er was niks mis met de hulp van een ander als het ging om sterker worden. Zolang hij zelf maar niet tegen haar ging vechten, vond ze alles best. Ze verwachtte dat hij veel te sterk voor haar zou zijn. Nee, dat wist ze zeker. Ze keek hem nog steeds aan, hopend dat hij haar snel meer zou vertellen.



Note;; Niet tevreden met mn post. :I Hoop dat je er wat mee kan!
461 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan

avatar

Vrouw Aantal berichten : 541
Leeftijd : 25
Registration date : 16-05-09

Over je pokemon
Leeftijd: 25
Status: Gezond
Partner: Never trust, never tell

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   ma okt 08, 2012 6:20 pm

Hij hoorde haar gesnuif, nukkig, verontwaardigd. Maar hij praatte verder en de houding van de kleine Cyndaquil veranderde. Rowan fronste een beetje. De sfeer was niet meer goed. De verwende prinses stond in een tweestrijd, alsof ze he niet helemaal kon geloven. Rowan moest zich inhouden om niet met zijn tanden te knarsen. Was hij te ver gegaan? De Luxray tilde zijn hoofd op en keek op de Cyndaquil neer. Hij stond achter haar, waardoor Angel de verbeten trek om zijn mond niet kon zien. Maar goed ook, want het paste niet bij zijn rol als joviale bewonderaar. Rowan trok zijn gezicht weer in de plooi en wachtte. “Dan.. zou ik u vragen om meer te vertellen,” zei Angel uiteindelijk. Mooi, mooi, ging er door zijn hoofd, terwijl een welgemeende glimlach over zijn gezicht gleed. De grote Luxray liep weer om haar heen en ging voor haar zitten. "Een vriendin van mij kan je helpen. Ze is erg bijzonder, maar niet zo bijzonder als jij natuurlijk." Rowan glimlachte scheef. Zijn gele ogen gleden over de kleine Pokémon. "Zo zouden prinsessen moeten zijn. Avontuurlijk, ondernemend. Ik denk dat je het later erg goed gaan doen als leider van de Chiave," glimlachte hij. Dat was overigens niet gelogen. Angel was veel ondernemender en doortastender dan haar ouders. Ze zou de Chiave zeker naar een hoger niveau kunnen tillen. Iets wat hij koste wat het kost moest voorkomen. Wanneer hij Angel had gebruikt om Shadow, Evening, al hun kroost en de Chiave om zeep te helpen zou ook zij moeten sterven. Het werd tijd dat die stamboom voor eens en altijd uitgeroeid werd. Het waren sterke Pokémon, dat zeker. Maar ook Pokémon met verkeerde ideeën. Het was onnatuurlijk dat ze zwakkere Pokémon opvingen en hielpen, zoals dat scharminkel van een Eevee dat hij ooit bijna had gedood. Die pluizebal was nu lid van de Chiave en had zelfs al privétraining van Shadow gehad. Niet dat het veel had geholpen, ze bleef een zwak onding. Maargoed, terug naar Angel. "Ik moet toegeven dat die vriendin hier ver vandaan woont. Durf je zo'n lange reis aan?" Hij keek haar met enigszins opgetrokken wenkbrauwen aan. Rowan daagde haar uit, impliceerde dat de reis te lang en te zwaar voor haar zou zijn. Dat zou de kleine Cyndaquil wel over de streep trekken, toch?

OOC: Jughjugh, erg slecht, sorry!


_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://ccdragon-93.deviantart.com/
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   ma okt 22, 2012 1:08 am



Angel keek toe hoe Rowan weer voor haar plaats nam. Hoe langer ze in zijn aanwezigheid was, hoe meer ze over hem wilde weten. Hij gedroeg zich zo anders dan de meeste andere pokemon die ze had ontmoet. Meestal werd ze als een klein kind behandeld, maar hij scheen haar, op een vreemde manier, te bewonderen. Het beviel haar eigenlijk wel. Toen hij weer sprak, was Angel’s volle aandacht op Rowan gericht.
"Een vriendin van mij kan je helpen. Ze is erg bijzonder, maar niet zo bijzonder als jij natuurlijk. Zo zouden prinsessen moeten zijn. Avontuurlijk, ondernemend. Ik denk dat je het later erg goed gaan doen als leider van de Chiave." Angel deed geen moeite om haar trots te verbergen. Als ze over zichzelf had gesproken, had ze misschien wel wat.. voorzichtiger gedaan, maar omdat de woorden van een ander kwamen zag ze geen reden om het te ontkennen. Bovendien zou ze, als ze daadwerkelijk leider van de Chiave zou worden, sterk in haar schoenen moeten staan en goed laten merken dat zij de leider was. Wie weet zou ze haar titel nog wel eens moeten verdedigen. Ze had verhalen gehoord van haar ouders van gemene Pokemon die het gebied wilden verpesten. Angel was zichzelf dankbaar voor het feit dat ze nu al goed aan het trainen was en dat ze als ze eenmaal leider was sterker zou zijn dan haar ouders nu waren. Ja, ze zou vast, zoals Rowan ook al verwachtte, een goede leider zijn voor de Chiave. "Ik moet toegeven dat die vriendin hier ver vandaan woont. Durf je zo'n lange reis aan?" Angel paste haar houding aan, zodat ze minder trots leek. Een frons verscheen op haar gezicht. Ze dacht na. Ze wilde niet zwak lijken, maar had eigenlijk niet veel zin om een lang eind te lopen. Rowan had zulke lange poten, hij liep vast veel sneller dan zij, wat voor haar extra uitputtend zou zijn. Bovendien zag zijn vacht er zo lekker zacht uit. En hij had zich zo aardig gedragen.. “Als ik een stuk op uw rug mee mag,” zei ze uiteindelijk. “Niet omdat ik het niet aan kan hoor – Maar ik heb zulke kleine pootjes... en ben hier ook al heen gelopen...” Ze had gehoopt dat haar excuus iets overtuigender over zou komen dan het werkelijk deed. Ach, voor Rowan was het waarschijnlijk toch een eer dat ze op zijn rug wilde.



Note;; yk. Roos en ik gingen The Lion King kijken en toen vonden we dat Rowan precies net zo is als Scar. Very Happy
401 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Rowan

avatar

Vrouw Aantal berichten : 541
Leeftijd : 25
Registration date : 16-05-09

Over je pokemon
Leeftijd: 25
Status: Gezond
Partner: Never trust, never tell

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   za nov 03, 2012 2:01 pm

De kleine Cyndaquil leek serieus over zijn vraag na te denken. Rowan moest zich inhouden om niet te fronsen. Was hij zijn touch soms kwijt geraakt? Dit was nu al de tweede keer in het gesprek dat hij een reactie kreeg die hij niet had verwacht, of beter gezegd, die hij niet had gewild. Hij moest toegeven dat hij het lang niet meer had hoeven doen, zo'n gesprek. In Helos had hij niks anders gedaan. Pokémons ompraten, tegen hun vrienden en familie laten keren, hun eigen idealen laten vergeten. Zijn gele ogen gleden over Angel. Tijdens zijn tijd in de Guerra had hij ook weinig gebruik gemaakt van zijn gladde praatjes. Akira was daar niet gevoelig voor geweest. Ze had hem waarschijnlijk in zijn gezicht uitgelachen. Angels stem haalde hem uit zijn gedachten. “Als ik een stuk op uw rug mee mag. Niet omdat ik het niet aan kan hoor – Maar ik heb zulke kleine pootjes... en ben hier ook al heen gelopen...” Rowan glimlachte zogenaamd vriendelijk. Het kleine onderkruipsel durfde niet toe te geven dat ze de reis niet kon maken. Ach, het was nog maar een kind. Toch was haar trots al groot. "Maar natuurlijk, Angel," sprak hij vriendelijk. De Luxray liet zich door zijn poten zakken en ging op de grond liggen. "Komt u maar," zei hij zogenaamd vrolijk. Nog even. Hij moest deze act nog even doorzetten. De beloning zou immens zijn.

OOC: Yaaaay! I knew it =D

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://ccdragon-93.deviantart.com/
Angel

avatar

Vrouw Aantal berichten : 80
Registration date : 19-10-10

Over je pokemon
Leeftijd: 6 months.. ♥
Status: Gezond
Partner: Do I dare to love?

BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   wo nov 14, 2012 3:37 pm



Rowan leek niet raar op te kijken van Angel’s keuze om een deel van de reis op zijn rug te maken. In tegendeel, hij scheen er blij mee te zijn. Angel glimlachte tevreden toen hij door zijn poten zakte en zijn zachte manen voor haar beschikbaar stelde. Het viel haar op dat hij, ondanks dat hij door zijn poten was gezakt, hij nog steeds ver boven Angel uit stak. Het maakte haar jaloers: zij wilde ook zo groot en sterk zijn. Als hij haar daadwerkelijk kon helpen om te evolueren, dan zou het niet lang meer duren voor dat zover was. En met die gedachte klom Angel behendig Rowan’s rug op.
Meteen toen ze goed zat, voelde ze zich een stuk machtiger. Wie had dat ooit gedacht? Kleine Angel op de rug van een machtige Luxray. Haar ouders zouden haar nooit geloven. Angel durfde te wedden dat zij nooit op een Luxray zijn rug hadden gezeten. En al helemaal niet eentje die hun bewonderde zoals Rowan haar bewonderde! Ze was nog zo jong, maar had toch al zoveel dingen gedaan die haar ouders nooit zouden kunnen doen. Misschien was ze echt een wonderkind. “Oke, ga maar,” zei ze tegen Rowan, waarna ze zijn manen stevig vastpakte. Ze voelde zijn sterke spieren bewegen bij elke stap die hij zette, eerst de fabriek uit, en vervolgens naar een plek die voor Angel tot voor kort onbekend was geweest.



Note;; Heb toestemming voor godmodden. Topicje is uit!
236 woorden.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Lost in the Factory   

Terug naar boven Go down
 

Lost in the Factory

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [RPG] Lost animals(Vernieuwd)
» [RPG] Lost Animals
» Lost myself (Pepper)
» Lost The Memory
» I think i'm lost

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Inciala :: Archief-