IndexPortalFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 I'm coming home...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Fallen
Administrator
avatar

Vrouw Aantal berichten : 2293
Leeftijd : 23
Registration date : 11-04-08

Over je pokemon
Leeftijd: 3
Status: Gezond
Partner: What is love? BABY DONT HURT ME, DONT HURT ME, NO MOAH.

BerichtOnderwerp: I'm coming home...   do maa 15, 2012 9:50 pm

Anyone can post here <3

I’m coming home, I’m coming home,
Tell the World I’m coming home.
Let the rain wash away
all the pain of yesterday
I know my kingdom awaits,
And they’ve forgiven my mistakes
I’m coming home, I’m coming home
Tell the World that I’m coming

De Ho-Oh zong zachtjes een lied terwijl ze over de diepblauwe zee zweefde. De lucht was nog donker, maar in de verte leek het licht door proberen te breken. Dit betekende dat ze alweer een dag had gereisd over deze zee die eindeloos leek te zijn. Haar vleugels deden zeer en waren moe, en het gewicht van haar lichaam leek haar elk moment naar beneden te willen trekken. Haar veren waren nat en zaten tegen elkaar aangeplakt, waardoor haar verendek niet meer isoleerde en ze het ijskoud had. Ze was uitgeput, maar ze kon nu niet stoppen. In de verte leek er land in zicht te zijn. Eindelijk. Zou ze uit haarzelf PokeRPG hebben gevonden? Een kleine glimlach leek zich op haar snavel te vormen, maar verdween weer even snel. Eigenlijk werd ze steeds onzekerder en zenuwachtiger naarmate ze dichterbij kwam. Wanneer ze nog een klein pluizebolletje was leek alles zo simpel en mooi, maar nu ze snel volwassen begon te worden drongen de dingen die haar verteld waren steeds sterker door en leek het steeds ongemakkelijker en ingewikkelder te worden. Silverbreeze had haar als kind al enige dingen verteld, maar was voorzichtig gebleven. Haar ouders hadden haar meer verteld, over haar familie, geschiedenis van de beschermers en vooral over hoe haar oude zelf was.

Het had haar verward, en het had een tijd geduurd voordat ze het verwerkt had. Wanneer ze dat gedaan had, en geleerd had echt proper te vliegen, had ze eindelijk weer terug mogen gaan naar haar land. Maar hoe zou haar leven er uit gaan zien? Haar vrienden die zo van haar gehouden hadden.. Die waren vast al bijna allemaal verdwenen. Hoewel ze ze niet kon herinneren deed het haar verdriet dat ze die niet opnieuw kon ontmoeten. Het zou allemaal anders worden, maar misschien was het ook beter. Het was in ieder geval makkelijker omdat ze geen herinneringen had aan de vroegere tijden. Alleen verhalen. Ze schudde haar kop, en concentreerde zich weer op het echte leven. Ze moest er niet te veel aan denken. Ze was eindelijk terug, ze moest blij zijn! Want wanneer ze haar blik richtte op het land wat nu bijna onder haar lag, herkende ze het land alsof ze er al eerder overheen gevlogen was. Het eerste land wat ze tegen kwam was een klein, voor haar onbekend eilandje niet ver uit de kust. Verbaasd vloog ze verder, boven land dat ze wel herkende. Het uitgestrekte strand, met daarachter een verborgen duingebied. De groenere gebieden van PokeRPG lagen daar achter, de velden en de bossen profiteerden van het frisse schone water van de ongetemde rivieren, die smeltwater uit de bergen vervoerden.

Over water gesproken.. Nu ze boven het gebied zweefde, had ze de mogelijkheid om te landen. Na al die dagen kwam dat als een enorme opluchting. Wat had ze een dorst! Het zoute zeewater had haar natuurlijk geen kans geboden om iets te drinken. De rivieren waren geen goede optie, het was vooral ondiep water maar de stroming was vaak erg sterk. Ze moest een stuk doorvliegen, naar het Crystal lake. Dit water was goed drinkbaar en daarbij kon ze er ook badderen. Iets anders waar ze naar verlangde. Dus versnelde ze haar tempo nog, al kostte het het laatste beetje van haar kracht. Al snel bevond ze zich boven het meer en zette ze haar landing in. Het ging niet bepaald soepeltjes. Op landen had ze nog weinig geoefend, omdat ze had gedacht dat ze het wel zou redden. Nu had ze daar zeker spijt van. Ze besloot gewoon maar minder vaak met haar vleugels te klapperen om snelheid te minderen, in plaats van gebruik te maken van de luchtstroming en de wind. Haar lichaam was erg zwaar, en zorgde ervoor dat ze veel te snel naar beneden viel. Goed herstellen kon ze zich ook niet, ze was te vermoeid om zichzelf weer naar boven te 'hijsen'. Ze stortte ter aarde, en kon met een paar laatste vleugelslagen nog voorkomen dat ze verpletterd zou worden. Ze klapte nog steeds keihard tegen de grond aan, waarna ze roerloos bleef liggen.

Na een tijdje tilde ze haar kop op, kuchte wat en stond moeizaam op. Ze veegde de kant van haar kop die net op de grond had gelegen af aan een van haar vleugels, en zag dat er bloed aan plakte. Crap... fluisterde ze zichzelf toe, terwijl ze zich langzaam naar het blauwe water bewoog. Eerst liet ze haar kop zakken en stak ze haar snavel in het water. Gulzig werkte ze zoveel mogelijk water naar binnen, waarna ze dichter naar het water liep. Wanneer het ietwat koude water in aanraking kwam met haar poten rilde ze even, maar daarna liet ze zich er snel in zakken. Haar ogen werden even groot, maar al gauw wende ze aan de barre temperatuur en liet ze het helende water haar werk doen. Daarna spoelde ze het bloed van haar kop, liep het water weer uit en schudde haar veren uit. Oh, wat was dat heerlijk verfrissend! Ze zette haar veren overeind om het laatste water te laten vallen en keek toen om zich heen. Oh ja.. Waar moest ze beginnen? Waar waren Silverbreeze en de anderen? Hij zou vast blij zijn om haar te zien, om te zien hoe groot ze geworden was! Of misschien kwam ze wel een andere oude bekende tegen? Purity, of misschien Hope? Of iemand die ze nog nooit had gezien, zodat ze nieuwe vrienden ontmoette? Het maakte haar allemaal niet uit. Met een grote glimlach op haar gezicht liet ze een luide schreeuw horen.
Ik ben thuis!


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://inciala.actieforum.com
Rogue

avatar

Vrouw Aantal berichten : 8
Leeftijd : 19
Registration date : 31-03-12

Over je pokemon
Leeftijd: 16 years
Status: Gezond
Partner: Don't start about her.

BerichtOnderwerp: Re: I'm coming home...   zo apr 01, 2012 9:04 am

So when the hurting starts
And when the nightmares begin
Remember you can fill up the sky
You don't have to give in
You don't have to give in

Een stevige bol vloog tegen de boom op, die met veel geluid kraakte en omviel. Twee rode ogen waren zichtbaar. Twee rode ogen die zich meteen weer sloten. Hij moest leren om zonder ogen te kunnen kijken. Want ogen konden je bedriegen. Hij sprong omhoog, richting een andere boom. Met zijn poten duwde hij zich af tegen de boom. Waarna hij naar een tak toe schoot en deze vast wou grijpen. Maar dat lukte hem net niet. Hij greep net naast de tak en viel met een smak op de grond. "Ugh..." Sprak hij uit. Hij kneep zijn ogen dicht en stond op. Zijn rode ogen werden weer geopend, waarna hij naar de tak keek die hij zonet had gemist. Hij moest daar iets op vinden. Iets waardoor hij juist wel zonder ogen kon. Hij moest naar de omgeving luisteren, en naar zijn gevoel. Hij sloot zijn ogen weer en begon te rennen. Ditkeer volgde hij zijn hart, en de geluiden om zich heen. Hij zigzagde om enkele bomen heen. Ditmaal ging het wel perfect. Tevreden stopte hij met rennen. Waarna hij zijn ogen weer opendeed en achter zich keek. Daar hadden veel bomen gestaan, en zonder ook maar iets te zien was hij daar zonder botsen doorheen gekomen. Nu kon hij trots op zichzelf zijn. Maar zelfs hij wist dat hij hier nog niet het beste in was. Hij moest het beter kunnen. Nóg beter. Hij smakte even met zijn mond en maakte daaruit bekend dat hij dorst begon te krijgen. "Hmmm.." Mompelde hij even, waarna hij om zich heen keek. Waar was dat meer waar hij wel vaker ging drinken? Hij slaakte een diepe zucht toen hij het water niet kon horen. Dan maar weer zoeken. Maar voordat hij ook maar een stap kon zetten hoorde hij iemand schreeuwen. Niet van angst, nee. Het leek een boodschap te hebben zovan; Ik ben thuis. Een kalme glimlach verscheen op zijn gezicht. Nu wist hij waar het meer was, en misschien zelfs een andere pokémon. Het maakte niks uit om even een kijkje te nemen. Met een grote snelheid zigzagde hij door de bomen. Met ditkeer zijn ogen wel open. Hij wou niet nogmaals keihard tegen een boom aanknallen, of struikelen over een wortel. En met zo'n snelheid wou je dat al zeker niet. Hij sprong over de omgevallen boom en greep een tak vast. Waardoor hij zichzelf in de bomen trok. Hij sprong over de takken heen, nog steeds even behendigd als normaal. Het einde van het bos kwam in zicht, wat betekende dat het meer daar lag. Met een laatste sprint sprong hij uit de bomen, recht in het meer. Wat hij ook zo bedoelde. Het vuil op zijn lichaam zou er meteen af gaan. En hij kon ondertussen ook nog even enkele slokjes nemen. Nadat zijn dorst was gestild, en zijn vacht weer schoon was sprong hij uit het water. Hij schudde zichzelf even uit en keek naar de Ho-oh. Een vriendelijke glimlach verscheen op zijn gezicht. "Hai." Sprak hij licht droog uit. "Rogue is de naam." Zei hij, waarna hij op een omgevallen boomstronk ging zitten en de pokémon voor hem aankeek. "En jij bent..?" Vroeg hij. Waarna hij wachtte op een antwoord. Kort bekeek hij even zijn handen, die hij licht beschadigd had door zijn training. Hij was namelijk flink gevallen. Ach, dat zou wel genezen. Ondertussen dat hij wachtte op een reactie, vingen zijn oren allerlei verschillende geluiden op. Pokémon die bezig waren met hun huisje, met trainen, of met hun eigen kinderen. Hij grinnikte kort in zichzelf. De ene dag was het leven zo vredig, en de andere dag zo wreed. Wat was deze wereld toch raar.

May i? x3


_________________

I don't believe everything i see
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Fallen
Administrator
avatar

Vrouw Aantal berichten : 2293
Leeftijd : 23
Registration date : 11-04-08

Over je pokemon
Leeftijd: 3
Status: Gezond
Partner: What is love? BABY DONT HURT ME, DONT HURT ME, NO MOAH.

BerichtOnderwerp: Re: I'm coming home...   zo apr 08, 2012 10:48 pm

De grote rode vogel richtte haar kop naar de grond. Au. Zo hard krijsen na een kopstoot had ze beter niet kunnen doen. Haar kop bonkte even van de hoofdpijn, maar gelukkig ebde het snel genoeg weer weg. Wanneer ze haar snavel weer oprichtte kreeg ze de Lucario in het vizier. Vanuit haar ooghoeken hield ze hem zwijgend in de gaten. Hij stapte net uit haar blikveld wanneer hij het water in stapte, en meteen draaide ze zelf mee die kant op, om te kijken wat hij van plan was. Ze zag hem nog net een paar slokjes water drinken voordat hij het water uitkwam en haar aankeek. De Lucario leek op het eerste moment aardig, zijn ogen stonden vriendelijk. Ook deinste hij niet achteruit voor zo'n grote vogel als haar. Wel, groot? Ze had nog een heel eind te groeien voordat ze de vier meter zou bereiken. Een kleine glimlach kwam op haar snaveltje. Jeetje, eigenlijk was dat best veel, vier meter. Je torende dan boven alles en iedereen uit. Zo groot was ze al eens eerder geweest, maar daar herinnerde ze zich niets meer van. "Hai." Sprak de Lucario droogjes en wekte Dustfire daarmee uit haar dromerige status. "Rogue is de naam." vervolgde hij zijn zin, waarna hij op een vrij grote omgevallen boomstam ging zitten.


Hmm.. dat moest vast gebeurd zijn tijdens de natuurrampen. De boom was niet rot maar het was alleen nog maar stronk, er was geen spoor meer van bladeren of knoppen, dus de boom was voor de winter omgevallen en daarna zijn bladeren verloren. Hoewel de boom er nogal zielig uit zag, hadden de andere planten er profijt van. Waar het zonlicht eerst tegengehouden werd door die boom, scheen het nu op de grond en creëerde het nieuw leven. Leven dat oprees uit het niets, de kale grond. Als een feniks die herrees. "En jij bent..?" Dustfire schudde haar kop wanneer ze weer uit haar dromerigheid werd gewekt. Jeetje, ze moest echt minder dromen en meer opletten! Wacht, hoe heette die Lucario ook alweer? Vergeetachtig, dat was ze ook nog. Na even nadenken en herinneren antwoordde ze op de vraag van de vriendelijke Pokémon. ''Aangenaam, Rogue. Mijn naam is Dustfire.'' sprak ze tegen hem. Haar stem sloeg over bij het tweede deel van de zin, en ze slikte. Waarom klonken die woorden zo raar uit haar eigen mond? Snel richtte ze haar groene ogen op de hondachtige Pokémon, maar deze had niks gemerkt, scheen het. Hij bekeek zijn handen die wat beschadigd waren.


Haar bedrukte uitdrukking maakte weer plaats voor een kleine glimlach. Hoewel zijn handen licht verwond waren, kon zij het helen. In haar vorige leven was ze deze aanval vergeten te gebruiken, maar gelukkig hadden haar ouders het haar weer geleerd. De leer van het helen. Een gave waar ze dankbaar voor was, en welke ze ten goede zou gebruiken. ''Laat mij maar!'' zei ze, ietwat te enthousiast. Dit was de eerste keer dat ze deze aanval gebruikte om iemand te helpen, zonder een leraar of lerares erbij, dat ook nog! Ze concentreerde zich, en na enkele inspanning kwam er een groene gloed om haar lichaam heen. Op hetzelfde moment bedekte deze gloed ook de handen van de Lucario. De kleine wondes verdwenen als sneeuw voor de zon. Gelukkig voor Dustfire waren het slechts kleine verwondingen, want de herstellings-aanval werd abrupt afgebroken door haar gebrek aan kracht. Maar goed, het was gelukkig al gebeurd. De gloed verdween en de handen van de Pokémon zagen er weer prima uit. Dustfire grinnikte blij, en ietwat trots dat het haar alleen gebeurd was. ''Alsjeblieft'' kwaterde ze vrolijk.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://inciala.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: I'm coming home...   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

I'm coming home...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» [Fanfic] "Hey Dad, I'm home"
» {The Blue Star} There's a storm coming
» You only hate the road when you're missing home
» Horse Home [RPG]
» {OPEN} Making myself at home

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Inciala :: Archief-